الفبای دستی باغچه بان
هدف: صوت آموزي و اصلاح تلفظ ميباشد.
لزوم به كار گيري اشارات دستي فقط هنگامي توصيه مي شود كه دانش آموزان
به هيچ وجه نتوانند مطلب را درك كنند«شنيدن، لب خواني، تكرار و ...»
راحتي يادگيري و به كار بستن الفباي دستي به اين علت است كه كليه علايم گويا
هستند و اكثر آنها تقريبا به همان جايگاه توليد صدا اشاره نموده و يا نحوه شكل
نوشتاري حرف مد نظر است.
«دست در همه حالتها ثابت مي باشد به جز در{اي}و{ر}»
گروه اول: صداهاي آوايي (حنجره اي)
مصوت هاي زبان فارسي
اشارات مصوتها تا حدود زيادي به بيان نزديك است. يعني نحوه استفاده از
انگشتان و دست تقريبا همان حالت تلفظ مصوتها است كه شكل لبها ،زبان و
حفره دهان تغيير مي يابد.
(او) سه انگشت كاملا بسته ،لبها گرد و جمع شده، زبان افتاده.
(اُ) سه انگشت نيمه بسته، لبها كمي جمع شده، دندانها از هم فاصله مي گيرند.
(اَ) دست را تا امتداد شانه بالا آورده، دهان نيمه باز، لبها كمي كشيده مي شود،
زبان افتاده دندانها از هم فاصله مي گيرند.
(آ) دهان كاملا باز، انگشت شصت و اشاره به صورت زاويه 90 درجه باز.
(اِ) دهان نيمه باز، فك كمي متمايل به پايين، زبان افتاده و سر زبان با
پشت دندان هاي پايين تماس پيدا مي كند.
(اي) دست باز، كف دست به طرف پايين، انگشتان بسته، دندانها روي هم، دهان
كاملا كشيده، لب و دندان كمي از هم فاصله مي گيرند.
صامت هاي آوايي امتداد پذير:
امتداد و تكرار مستمر در صداها امكان پذير است و جريان هوا باعث ميشود
كه يكي از اندام هاي گفتاري در اثر لرزش به صدا درآيد و آوا ايجادشود.
لب و دندان نقش مهمي در تفهيم آوا دارند.
(و) قرار گرفتن دندان هاي بالا روي لب پايين.
(ز) دهان نيمه باز، دندانها روي هم، برخورد سر زبان با لثه هاي پايين.
(ژ) كف دست به طرف بيننده، لبها كمي جمع شده، سر زبان برخاسته بين لثه و
سقف دهان قرار مي گيرد.
(برای دیدن بقیه حروف به ادامه مراجعه کنید.)
بعضی از ما از بعضی دیگر تواناتر هستیم...