تاریخچه آموزش و پرورش استثنایی ایران:
به طور کلی با آنکه آموزش علمی نابینایان در سال 1785 میلادی توسط والنتین هویی در پاریس شروع شده بود، اما در ایران با حدود دویست سال تاخیر یعنی در سال 1299 هجری شمسی توسط پاستور ارنست کریستوفل که از مبلغان مذهبی کلیسای پروتستان آلمان بود، آغاز گردید. به همین دلیل آموزشگاه نابینایان تبریز که توسط کریستوفل در سال 1299 در ایران تاسیس شد، نقطه شروع آموزش نابینایان ایران است.
دومین گروه دانش آموزان با نيازهاي ويژه، ناشنوایان بودند که نقطه شروع آموزش آنان به سال 1303 هجری شمسی و باز هم به شهر تبریز برمی گردد که جبار باغچه بان بنیانگذار آن بود.
آموزش ناشنوایان از قرن شانزدهم به صورت نامنظم و پراکنده و از قرن هجدهم به طور منظم و علمی آغاز شده است. با وجود اینکه حدود 400 سال به طور پراکنده و 200 سال به طور نظام مند از سابقه آموزش و توانبخشی ناشنوایان در دنیا می گذرد، اما آموزش و توانبخشی ناشنوایان در ایران به طور علمی توسط جبار باغچه بان در سال 1303 و در شهر فرهنگی تبریز آغاز شد.
با آنکه آموزش نابینایان و ناشنوایان از ابتدای سال 1300 شروع شده بود، آموزش کودکان کم توان ذهنی از سال 1329 یعنی حدود 30 سال بعد، توسط مؤسسه جهانی جونیت آمریکا شروع شد. همچنین توجه به مشکلات افراد چند معلولیتی و معلولین جسمی- حرکتی از سال 1339 و با تاسیس آسایشگاه های پلشت ورامین و نو توانی نورافشان شروع شد. در رابطه با سایر گروه ها تا زمان تاسیس دفتر آموزش کودکان استثنایی در سال 1347 حرکت های برجسته ای صورت نگرفته است.
بعضی از ما از بعضی دیگر تواناتر هستیم...